همیشه فکر می کردم دنیا بدون آدمهاش

 خیلی قشنگه. فکر می کردم توی این

 دنیای پر از دروغ، آدمها متولد شدن تا اون

چیزی که نیستن باشن. به خودم یاد داده

بودم که نادیده بگیرم، فراموش کنم و دور

بندازم هر چیزی رو که فکر می کنم واقعیه!

 کم کم داشت باورم می شد که همه چیز

 این دنیا دروغیه، همه ی چیزایی که یه

روزی بهشون ایمان داشتم. حتی به خود

ایمان هم شک کرده بودم. انگار دچار یک

 حماقت واگیردار شده بودم. تنها چیزی که

 بهم امید می داد یک رویا بود. یک رویای

کودکانه اما با شکوه که انگار تنها روزنه ی

من به سوی زندگی بود. اما همیشه از فکر

 کردن بهش می ترسیدم! می ترسیدم که

ذهن رخوتناکم اونو به نابودی بکشه، می

ترسیدم هیچ وقت نتونم برای تحقق رویام

کاری بکنم...

...تا اینکه یک شب تصمیم خودمو گرفتم،

 تصمیم گرفتم که پنجره ی دلمو به سمت

ستاره ی رویاهام باز کنم.

...و تو با نیروی جادویی حضورت به من

لیاقت دادی، لیاقت دادی تا بتونم عشقو

لمس کنم. مثل ستاره ای از پنجره ی دلم

 سرک کشیدی تا در حضور پر نورت جون

بگیرم و شرمسار مهربونیت بشم.

من به بودنت، به نیروی قلبت نیازمندم تا

 دوباره دنیا رو همونطور که هست، قشنگ

 ببینم، تا به اوج باور هام قد بکشم، تا

زندگی رو مثل رنگ های بال پروانه زیبا

ببینم.

پس بمان! بمان و بی کسی ام را با قصه

 هایت پر کن که تو سرمایه ی ماورائی این

 وجود خسته ای.

بمان و بگذار روحت را در آغوش بکشم تا

قلبت در وجود من بتپد.

آه چه قصه ی شیرینی!

شهرزاد قصه ی من! باز هم برایم قصه بگو،

 این بار نه برای نجات خود، که برای نجات

 روح خسته ی من قصه بگو. قصه ای به

 بلندای تمام شب های عمرم.من هیچ

جای این قصه نخواهم خوابید و از ناممکن

 عبور خواهم کرد تا حضورت را جاودانه

 کنم...